Τίτλος Blog αλλάξει, αλλά ακόμα για το σύνδρομο ιππουρίδας & μου

Εγώ have changed the title of my blog. Why? Not out of boredom or just liking change, much has happened since my last post. I'll soon post about it, but for now we can say that the Lord has changed my view of what has happened to me... and His immediate purposes behind it.

My faith has seen me through this "Battle" με Cauda σύνδρομο ιπποειδών (CES) thus far, but I had no idea where my faith journey was heading. Ναί, I wondered why this had happened, what God wanted me to learn and how I should view it. We all know that bad things happen to good people and good things happen to bad people. We always want to know why and often the answer we get is that we may never know why in this lifetime so we just have to live with it. I've heard a lot over the years about people with terrible injuries and diseases "fighting" or "battling" those things which seek to either ruin or take their life. Friends and relatives have been touched by, and some lost to, injuries or disease. Now it is my turn.

What I came to realize is that I had stopped growing spiritually and I was barely being effective in God's Kingdom. God wanted so much more from me but I had succumbed to "The Rat Race" and devoted myself to my work. Don't get me wrong, work is important, but so much more had suffered. My relationship with my wife, my time and service to God and the joy was gone from my life. Through this time of a changed life, where the daily routine of getting up and going to work is a draining physical challenge for me, I've seen myself as battling CES as though my faith, grit and determination were being tested. While they were being tested, that wasn't all. My focus had been on recovering far more than the doctors and physical therapists ever thought I could, further than the medical research said I could. I was going to win my "Battle". I didn't, and don't, hold out the idea of a complete recovery but my goal has been to be able to walk without assistance again - a lofty goal for someone with CES.

It was my attitude that needed changing. I saw this as a challenge where my faith would see me through and coming out the other side of this I would give the credit to God. I would be a faithful soldier in His service. Nothing wrong with that, but... God wanted me. All of me. He has wanted all of me for a long time. I thought I had given myself to Him fully many years ago. He has used me in so many ways everywhere I've lived. But as I said, I had slowly slipped back in to taking His blessings and running with it for my own purposes without even considering His. My wife tried to help me see it, but I was too focused on my goal - which had been so out of reach and now, because of God's blessing, was within my grasp. My attitude had slowly changed and was no longer good. God's smackdown on me physically also affected me emotionally, mentally and spiritually as well. Τελικά, everything was stripped away but the spiritual. I found that I had taken myself back from God and He was calling me to give myself completely to Him. Only this time, I understand there is much more depth in this commitment than I ever thought possible before.


In the Ohio derecho storms of June 29, 2012, we lost an old Ash tree that was 85 feet in length. Two men gave us a really good quote on cutting up the tree, removing the stump, and hauling it all away. They figured they could do it in 2 days, 6 hours a day . The stump was incredibly stubborn. Once they started on it, they found it had thick roots running out in all directions for many, many feet. It was too thick for their saws. They chopped at it with axes and worked 3 days from morning till dark. They even had another person come help. And still the stump remained. Finally they rented a stump grinder and did their best. That stump beat them badly for days. In the end, they accomplished what we needed leaving a small mound where the tree had been, ωστόσο, there are still roots under that mound. And they had spent over 40 hours on the project. Their quote earned them less than $6 per hour.

That's how it is when I first gave myself "fully" to God. I saw what looked like full commitment and made that commitment. Over time, there was more and more revealed but I had my goals and dreams too and there was no time, no room, for truly giving myself to God as fully as He wanted. In time, I took back what I had given Him. Suddenly, this year, God changed all of that. Stricken with an injury that would change the rest of my life, taking away many of the things I wanted to do and accomplish, I now had time for Him. I've learned that He wants all of me, and I've made that commitment to Him. Τώρα, whatever recovery I have is fine with me. Of course being who I am, I will still be pushing for the best results possible. As with many whom God used in the past, He has place His mark of ownership on me - my CES. It is a reminder of whose I am, whose strength I depend on, and who has complete control of my life. We are not to give God a little, or even a large, part in our lives. He wants our whole life to be a part of His. He wants to live out His life through us. That's what the Bible means when Paul wrote in the 8th Chapter of Romans that we who believe are being shaped and molded by God to be just like Jesus. Not just our character, but character drives motivation, and out of motivation comes actions. God uses the events in our lives to transform us (Romans 12), and He transforms us into people who think, act, speak, and love just like Jesus. Why? So He can reach people who don't know, or those who don't care about His love.

No wonder so many in America today don't want anything to do with Christianity or church - look at how we Christians live! That isn't God's plan. Time for me to get with the plan. And I no longer fight CES, but it is a mark of ownership on me and of my commitment to God. So it is now "Η ζωή μου με σύνδρομο ιππουρίδας" and thus the new name for my blog.


 

Ενισχυμένη από την Zemanta

Trackbacks

  1. […] Γέλασα όταν διάβασα αυτά! Λοιπόν, όσο μπορεί κανείς να γελούν, ενώ στη χειρότερη πόνο που έχω αισθανθεί ποτέ. I already had most of these return or get immediate attention symptoms!! Η γυναίκα είπε ότι αυτά ήταν μόνο γενικές οδηγίες για τη χορήγηση απαλλαγής για κήλη δίσκους και όχι ειδικά για μένα. Οι περισσότεροι ιατρική βιβλιογραφία αναφέρει ότι η χειρουργική αποσυμπίεση πρέπει να γίνει εντός 24-48 ώρες ή το αποτέλεσμα είναι πολύ χειρότερη. Μόλις εκείνες 48 ώρες έχουν φύγει, είστε αρκετά καλά πρόκειται να περατωθεί με αναπηρία για το υπόλοιπο της ζωής σας. Έτσι λέει η βιβλιογραφία. Μπορώ να σας πω τώρα ότι αυτό δεν είναι πάντα η περίπτωση, όπως είμαι ζωντανή απόδειξη, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Άλλη ιατρική βιβλιογραφία αναφέρει ότι η χειρουργική επέμβαση θα πρέπει να γίνει εντός 6-12 ώρες για να πραγματοποιηθεί το αποτέλεσμα. Ακόμη άλλες μελέτες λένε ότι ο χρόνος από τη χειρουργική επέμβαση δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα. Γιατί τέτοια απόκλιση? Σύνδρομο ιππουρίδας είναι σπάνια. Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πόσο σπάνια, αλλά η έρευνα μου διαθέσιμες εκτιμήσεις να δείχνουν όχι περισσότερο από μερικές εκατοντάδες νέες περιπτώσεις ετησίως στις ΗΠΑ. Είναι τελικά πήρε 2 εβδομάδας για τη χειρουργική επέμβαση μου να πραγματοποιηθεί. Η χειρουργική επέμβαση στο Riverside Methodist Hospital στο Columbus, OH πήγε καλά, Πήγα μέσω Οξεία Rehab εκεί για μια εβδομάδα μετά την επέμβαση. Στη συνέχεια πέρασε 15 συνεδρίες Φυσικοθεραπείας στο NovaCare σε Westerville, OH. Αποτέλεσμα μου είναι ότι έχω και πάλι κάποια φυσιολογικό συναίσθημα στην περιοχή της μέσης μου κάπως στους μηρούς μου και κνήμες μου. Έχω οδυνηρό μυρμήγκιασμα σε άλλα μέρη των μηρών μου και τα πόδια μου. Γάμπες μου είναι ως επί το πλείστον μουδιασμένος, εκτός αν πατηθεί κατά – τότε μπορώ να πω οι μύες των ποδιών στριμωγμένοι πάνω, αλλά το καλό είναι ότι δεν μπορώ να αισθανθώ τις κράμπες. Κάνω εκτείνεται αρκετές φορές την ημέρα για τα μοσχάρια και μπλοκάρει. Χρησιμοποιώ το όραμα για την ισορροπία και την αδυναμία των κάτω άκρων έχει μειωθεί, δηλ.. δύναμη έχει επιστρέψει, στο σημείο όπου μπορώ να περπατήσω για 500 πόδια με μπαστούνι και για 125 πόδια χωρίς βοήθεια. Εντέρου και της ουροδόχου κύστης λειτουργία είναι ότι λειτουργούν, Απλά δεν μπορώ να τους ελέγχουν ή να πείτε όταν έχω να πάω – Παίρνω εκπλήξεις. Προσπαθώ να πάω σε τακτά χρονικά διαστήματα για να αποφύγετε εκπλήξεις και μπορώ να πω περισσότερα από τη στιγμή που η κύστη μου είναι να πάρει κοντά στο σημείο διαρροής. Παίρνω ένα ή δύο λεπτά της προειδοποίησης σχετικά με τις κινήσεις του εντέρου το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι τα γενικά. Με άλλα λόγια, καθυστερημένη χειρουργική μου θα πρέπει να με έχουν αφήσει με ειδικές ανάγκες, στο κρεβάτι, καθετηριασμό τον εαυτό μου, και σε παυσίπονα. Δουλεύω με πλήρες ωράριο, am περιπατητική σε μικρές αποστάσεις δεν χρειάζεται cathing, και είμαι σε ήπια, μη ναρκωτικές αναλγητικά. Εν συντομία, αποκατάσταση της υγείας μου ήταν μεγάλη. Ένα από τα καλύτερα. Ωστόσο, Εξακολουθώ να έχω μια ζωή της καθημερινής είναι μια φυσική πρόκληση και τον αγώνα. Αυτό δεν θα αλλάξει, αλλά αυτό είναι εντάξει (αντικείμενο μια άλλη ιστορία.) Έκανα πολλά αναρωτιούνται αν θα είχα πάρει πίσω σε κανονικό, ή σχεδόν φυσιολογική, είχα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση γρήγορα, μέσα 48 ώρες. Αίσθημα ότι η φροντίδα που έλαβα από το ER γιατρός ήταν αμελής, Πήρα τα πάντα σε Columbus, Οχάιο δικηγόρος. Κάλεσε την άλλη δικηγόρος στο Κλίβελαντ, Οχάιο για μια δεύτερη γνώμη. Και οι δύο συμφώνησαν ότι η αμέλεια διαπράχθηκε, ότι ο γιατρός ER “έριξε τη σφαίρα” ως ένας από τους δικηγόρους που έθεσε. Ωστόσο, λόγω των κανόνων για τις αξιώσεις ατασθαλίες στο Οχάιο, και οι δύο δικηγόροι θεώρησαν ότι η απόδειξη ότι η αμέλεια του γιατρού επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα μου (πραγματικά πολύ καλύτερα από ό, τι προβλέπεται από τα γεγονότα έκβαση μου) θα ήταν ανυπέρβλητο πρόκληση στο δικαστήριο. Δεδομένου ότι είναι το τμήμα που οδηγεί πραγματικά το ποσό σε δολάρια από κάθε οικισμό, και ως εκ τούτου η αμοιβή του δικηγόρου, my remarkable recovery makes pursuing the malpractice and negligence of the ER doctor not feasible. Έτσι, η περίληψη είναι ότι οι νόμοι στο Οχάιο πω ότι αυτό που έχω περάσει, και θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής μου, ανέρχεται σε τίποτα. Νομικό μας σύστημα είναι τέτοιο ώστε μόνο προσοδοφόρο περιπτώσεις που επιδιώκονται. Και ιατρικό σύστημα μας δεν την εκπαίδευση των ιατρών, νοσηλευτές, και την πρώτη αντίδραση επαρκώς ούτε τους κρατήσει ενημέρωση. Αν ο γιατρός ER συνειδητοποίησε ότι η διατήρηση της ουροδόχου κύστης και ακράτεια όχι μόνο είναι ένας δείκτης, θα ήταν χρυσή. Οι πληροφορίες σχετικά με τη διατήρηση είναι ευρέως διαθέσιμα στο διαδίκτυο και σε ιατρικά περιοδικά. Για να προεξοφλούν τη σωστή διάγνωση με βάση 1 το σύμπτωμα δεν είναι αυτό που θέλω σε έναν γιατρό. Πιστεύω ότι η δικαιοσύνη έχει χάσει σε αυτό το ένα. Ωστόσο, Είμαι σε ειρήνη με αυτό δεδομένου ότι αφορά σε αυτό το post – Το Blog μου τίτλος άλλαξε, αλλά ακόμα για ιππουρίδας σύνδρομο και Me. […]

s2Member®
bloggers όπως αυτό: