งาน CES | เดือน 8 ด้วย Cauda equina ซินโดรม

ces awarenss wristbandของฉัน 8ลำดับที่ month with cauda ม้าซินโดรม is in the books now and what a month! We moved back to our old house on Sep 6ลำดับที่ and began the process of unpacking. ผมเอาเวลาออกจากกันยายน 6 - 15 ดังนั้นฉันสามารถช่วยตรวจสอบการย้าย (และอาจช่วยให้นิด ๆ หน่อย ๆ) We’ve been taking it slowly, metering our energy and pain levels out. My wife and I enjoyed our time together immensely. We did our devotional times together and then discussed it in depth, often spending an hour or more a day on it. We found out that there is a lot of truth in the statement, “The closer a couple gets to God, the closer they get to each other.” We had a great time of reconnecting in a relaxed atmosphere. We sure needed this time!

Just prior to the end of Month 7, I reached a low point in battling CES. The long days of physical challenge, the emotional toll, and the strain on my wife as well came to a head. ผมไม่ทราบว่ามันแล้ว, but God was preparing me for what was just days away. He broke me down completely as I spent several hours one night, sobbing and crying out to Him. I was looking for answers and understanding. Eventually, I was spent physically, emotionally, mentally and spiritually. Then there was nothing. No prompting, no comfort, no answers. I fell asleep.

Blessed be your nameImmediately upon waking the following morning, I knew God had answered. His peace was on me like never before and I felt His comfort wrapping me. Not a in a physical sense, but just knowing, throughout my being, that He had heard and was showing His love for me. It changed my outlook on life, my Cauda Equina Syndrome, and much more. I even changed the title of this blog. You can read more about it here - http://wp.me/p3A64Y-7V

During the study my wife and I were doing together after moving, each of us (separately) came to a realization that we had slowly taken back our lives from God and that He was calling us back to fully committing to Him. We explored the depth of that commitment because it was clear that it was far more than we had ever considered it to be. As we each pondered it that day, the Word sank in. That evening, I told my wife that I had decided to go all in – yielding my life to God for His purposes. She had made the same decision. We rejoiced together.

In Month 8, I also came to the end of the road for legal action regarding my Cauda Equina Syndrome. I had 2 separate law firms look at the case for a possible malpractice claim. Both attorneys say that without doubt there was การทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์ committed on me. อย่างไรก็ตาม, under Ohio law, the “value” of a medical malpractice case is determined by how much better your outcome would have been if the malpractice made a difference. I have been very blessed by the Lord in my recovery thus far. Most who are afflicted with Cauda Equina Syndrome are left mostly or totally disabled for the rest of their lives – dealing with pain, numbness/lack of feeling, bladder and bowel problems and sexual dysfunction.

I’ve pushed hard since my surgery, spending a week in Acute Rehab at the hospital then 2 months of outpatient กายภาพบำบัด. I’ve done my stretches and exercises faithfully. I willed myself back to work and worked through pain for several months. My recovery, by objective standards, has been remarkable. My prognosis at the time of the surgery was in the worst possible outcome category due to the malpractice and delay in diagnosing and treating the CES. God fooled them all. I still have all of the above problems, but they are quite manageable with proper treatment and sensible limitations on my activities. I’m in the top 5% of outcome possibilities. So you can see that had the malpractice not occurred, my actual outcome wouldn’t be much, if any, better than it has been. Legally, that means the malpractice didn’t matter. I will be dealing with these symptoms and restrictions for the rest of my life but because I am doing better than I should, it isn’t worth anything. You know what? I’ll take my recovery over having done poorly enough to have a good malpractice case – ANY DAY!!!

The week after my wife and I committing and yielding fully to the Lord was one of great spiritual attack upon us. Everything that could go wrong did, 10 times over it did. And then some! I’ve never seen anything like it in my 55 years. We were so overwhelmed with PROBLEMS that arose with everything, from fighting with an unscrupulous business, to insurance issues with health, home, life and auto insurances, to mail going missing (it took one important letter 20 days to make it 40 miles), pharmacy orders disappearing in transit (and unable to reach anyone in the company to fix it), to car problems, and much, much more!

At first, we fell back to our old ways and began to feel overwhelmed and angry. But God wasn’t going to let us go back to what we were. He showed us that it was a spiritual attack and calmed us with His comfort. You know what, He was right. None of it surprised Him, He has our lives so He can do whatever He wants with them, and the result was amazing. We put out a prayer request and many people from all over the country prayed. We were protected and the attacks ceased.

In the rest of Month 8, I’m now commuting 100 miles a day, round trip. I can make the trip in to work in just 45 นาที. อย่างไรก็ตาม, the trip home takes about 65-75 นาที. In the old days (last month), I would have worked myself up in a tizzy with Road Rage in that time! ตอนนี้, God is in control of when I get to work and when I get home. I just enjoy talking with Him and being courteous to the other drivers who are desperately frazzled. I used to pride myself on my “excellent” driving skills allowing me to move through traffic quicker than others. Now I drive to help others, even though they won’t often know it. And I get a much bigger charge out of the new way!

Charles Spurgeon (C.H. Spurgeon)
Charles Spurgeon (C.H. Spurgeon) (เครดิตภาพ: วิกิพีเดีย)

In summary, at the end of Month 8, life is good. It certainly isn’t what I would have designed or wanted from the individual aspects. But the whole of what God has made of my life and done in me with His relationship with me, is great! I love my wife more than I ever knew one could love. And the love for my Christian family has multiplied many times over. My life is now focused on how I can help others as I go through life knowing that God’s desire for me is to become, in words, ความคิดของ, and actions, an extension of Jesus. When others interact with me, they must see Jesus and His love for them. This is what drives me now. It is what should drive all who call themselves Christians. Charles Spurgeon once said, Every Christian is either a missionary or an imposter.” Which are you?

เดือน 8 = more normal feeling, more changing of tingly not painful into tingly painful (this means movement towards normal feeling), and better bowel & bladder activity. I was told the nerves would regenerate for a year with most of the regeneration occurring in the first 6 เดือน. I’d had no significant changes since Month 2. Maybe I was too busy fighting Cauda Equina Syndrome rather than living with it. I’m not going to say that this is a reward from God for yielding to Him because I don’t believe He operates that way. He loves us all and wants us all to trust in Jesus, first for salvation and secondly for life. All that He allows or causes in our lives are to bring us to those two goals – first to rely on Jesus’ death in our place as the only way we can have a right relationship with Him and live with Him in Heaven one day. Once we have done that, God focuses all of His resources towards us to make us into images of Jesus – we are molded to have kind and loving words like Jesus, have gracious and generous thoughts like Jesus, and not WWJD (What Would Jesus Do?) but WDJD – What Did Jesus Do? How did He act with love for others and for the Father? Not what we think He would act like regarding something today, instead acting out of His love in ALL things.

What a month! What a life! Thanks for reading, my family, my friends, and my extended family in His Spirit.

เพิ่มโดย Zemanta

ความอยุติธรรม – ฉัน Cauda equina ซินโดรมเรื่องทางกฎหมาย

Malpractice - 165/365 Because มันเป็นเรื่องยาก, บางคนที่พัฒนา cauda ม้าซินโดรม เป็นเหยื่อของ การทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์. เรื่องราวประวัติมาก, พร้อมกับคนที่เอกสารบางอย่าง, ของงาน CES ถูกนำหรือทำให้แย่ลงโดยการทุจริตต่อหน้าที่. ได้รับกฎหมายที่ครอบคลุมการทุจริตต่อหน้าที่ในเขตอำนาจศาลที่แตกต่างกันและความแปรปรวนของงาน CES ของแต่ละคน, ไม่มีใครสามารถบางกรณีที่มีอยู่หรือว่ามันจะเปิดออก. นี่คือเรื่องราวของฉัน. มันได้รับการตรวจสอบโดย 2 ทนายความโอไฮโอที่มีประสบการณ์ในกรณีการทุจริตต่อหน้าที่ Cauda equina ซินโดรม. คุณจะไม่ชอบสิ่งที่กล่าวเกี่ยวกับสภานิติบัญญัติของเรา, ระบบกฎหมาย, และการศึกษาของแพทย์หลักสูตร.

ฉัน Cauda equina ซินโดรมเริ่มต้นด้วยการได้รับบาดเจ็บของฉัน. ภายใน 10 ชั่วโมงของการโจมตีของอาการ CES ของฉัน, ผมอยู่ในห้องฉุกเฉินในเวสต์, OH. เมื่อตื่นในตอนเช้าของกุมภาพันธ์ 12, 2013, ฉันพบว่าฉันไม่ได้มีเพียงด้านหลังอย่างรุนแรงและมีอาการปวด sciatic ของคืนก่อน, แต่ตอนนี้ผมก็งงจากเอวลงไป! I could not void my bladder nor defecate. I could not move my feet up เหล่านี้ 3nor down and without feeling in my feet and ankles, I could not balance. These are all classic symptoms of Cauda Equina Syndrome. Fortunately we had a wheelchair (and some adult diapers) and just after 10 a.m., I arrived at the ER in my wheelchair.

We had been told that this ER was fast and efficient, and it was close to the office of the physician who suspected Cauda Equina Syndrome and sent us to an ER (with specific directions to have an MRI done.) Immediately upon arrival at the ER, I was wheeled to an exam room and I transferred from my wheelchair to the exam table. My vitals were taken and the male nurse assigned to me came in for the initial assessment. He stood about 5' 4", เกี่ยวกับ 150 pounds, a pleasant. บุคคลที่เริ่มถามเกี่ยวกับอาการของฉัน. ด้วยการกล่าวขวัญซินโดรม Cauda equina ของฉัน, เขาถามถ้าผมไม่หยุดยั้ง. ฉันพูดว่า, "ไม่. ฉันไม่สามารถไป!" จากนั้นเขาก็ถามฉันจะลุกขึ้นยืน. ผมบอกเขาว่าผมไม่สามารถ. ผมรู้ว่าผมจะตกอยู่ในช่วงที่เหมาะสม, ไม่ได้เพราะขาของฉันจะไม่ให้การสนับสนุนผม แต่เป็นเพราะผมไม่มีความสมดุล. และผมรู้ว่ากรอบเล็กของเขาจะถูกครอบงำด้วยของฉัน 6 เท้าสูง, 325 ร่างกายปอนด์. ไม่มีทางที่เขาจะสามารถหยุดผมจากการล้มถ้าเขาไม่ได้ป้องกันไม่ให้มันเริ่มต้นด้วย. ผมบอกเขาว่าอย่างนั้น, แต่เขาก็ยังยืนยันว่า. ผลการวิจัยสามารถคาดเดาได้. ในการลุกขึ้นยืน, ฉันทันทีที่เริ่มเอียง (ห่างจากเขา, เป็นธรรมชาติ) และมากกว่าที่ผมไป. พยาบาลไม่สามารถหยุดมันได้. เก้าอี้กลิ้งในด้านหน้าของแผนกคงสอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของฉัน. ผมสามารถที่จะคว้าหลังของเก้าอี้และที่จะรีดเป็นโต๊ะ, มันถูกขังอยู่ในและฉันก็สามารถที่จะหยุดการล่มสลายของฉัน. เขาถามฉันอีกครั้งถ้าผมไม่หยุดยั้ง. ฉันตอบเท่าที่ผมเคยมีมาก่อน. สรุปว่าการสอบครั้งแรก.

ขณะที่ระยะสั้นในภายหลังพยาบาลกลับมาใน. เขาบอกผมว่าแพทย์ ER ได้สั่ง MRI สำหรับฉัน. เครื่อง MRI ตั้งอยู่ที่ส่วนอื่น ๆ ของนี้แพทย์มหาวิทยาลัยโอไฮโอสุขภาพและไม่ได้มีการเปิดสำหรับฉันเกือบ 4 ชั่วโมง. ผมต้องรอ, บนโต๊ะสอบว่า, ในความเจ็บปวด, จนกระทั่ง. พยาบาลไม่ตรวจสอบกับฉันสองสามครั้ง, ครั้งหนึ่งทำให้ฉันคู่ของผ้าอ้อมเปลี่ยนเป็นกระเพาะปัสสาวะของฉันก็เต็มมันก็รั่ว (ฉันยังคงไม่สามารถไปได้!) ขอบคุณ, ภรรยาของฉันมีขนมบางอย่างในกระเป๋าถือของเธอหรือฉันจะได้รับโดยไม่กินอาหารมานานกว่า 10 ชั่วโมงในวันนั้น - ไม่ดีสำหรับโรคเบาหวาน! ไม่มีใครเคยถามว่าผมหิว, แม้ว่าผมมีช่วงเวลากลางวัน. รอบ 2:15 p.m. พยาบาลมาพาฉันไปที่เครื่อง MRI. ในฐานะที่เราอยู่ในรถ, ฉันจะได้เห็นว่าเครื่องเป็นชนิดเก่าที่มีขนาดเล็กมาก. ฉันไม่คิดว่าฉันจะพอดี. พวกเขาบอกฉันทดสอบจะมีอายุการใช้งานเกี่ยวกับ 45 นาทีและที่ผมต้องนอนนิ่งที่สุดเท่าที่ทำได้ (ง่ายที่จะทำเมื่อคุณประเมินความเจ็บปวดของคุณที่ 10 และคุณจะไม่ได้รับยา - ไม่). ผมก็ใส่ลงไปในเครื่องและผมไม่พอดี, อย่างไรก็ตาม, ขณะที่ผมพยายามที่จะหายใจ,

The opening in a GE Signa MRI machine
เปิดในเครื่อง GE Signa MRI (เครดิตภาพ: วิกิพีเดีย)

ฉันไม่สามารถได้อย่างเต็มที่ขยายหน้าอกของฉันที่จะใช้ในการหายใจ. ฉันจะได้รับไม่เกิน 1/2 ลมหายใจก่อนที่จะหดตัวของเครื่องที่ป้องกันไม่ให้เกิดการขยายตัวต่อไปของหน้าอกของฉัน. หลังจากหายใจบางส่วนหลาย, ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถหายใจด้วยวิธีนี้สำหรับ 45 นาที. I told them so and I was removed from the machine - it was just a little too small. As I was wheeled back to the ER, the nurse told me about the larger machines and the open MRI machines in the area. He said, "We can get you into one of those. We'll see what we can do about that." I was returned to the exam table to wait. A half an hour passed with no one checking on me. Then the ER doctor arrived. He told me who he was and that he had been overseeing my care. He then asked me twice if I was incontinent. Again I responded with, "Not incontinent, ฉันไม่สามารถไป!" Then he said, "You do NOT have Cauda Equina Syndrome. Since we are an Emergency Room and your case is not emergent, we can not refer you to an outpatient MRI facility. ฉันจะให้ใบสั่งยาสำหรับ Percocet และการอ้างอิงไปยังผู้เชี่ยวชาญด้านหลังกลุ่มของเรา, สำหรับนัดแรก. เขาสามารถสั่งซื้อ MRI สำหรับคุณ" โดยที่เขาก็หายไป.

ในไม่ช้า, คนที่เข้ามาและบอกว่าผมและภรรยาว่า 2 ผู้คนจำนวนมากจะมาใน, หนึ่งที่มีออกเอกสารและอื่น ๆ ที่จะล้อฉันออกจากสิ่งอำนวยความสะดวก. เกี่ยวกับ 3:15, ผู้หญิงที่มีใบสั่งยาและการปล่อยเอกสารเข้ามาในห้อง. เอกสารการปล่อยบอกว่าผมควรจะกลับมาเอ่อถ้าอาการใด ๆ ของฉันแย่ลงหรือถ้าผมพัฒนาใด ๆ ของอาการเหล่านี้:

"อาการปวดเพิ่มขึ้น, อาการปวดท้อง, ไข้, ความยากลำบากในการควบคุมของลำไส้ / กระเพาะปัสสาวะ, หรือข้อสงสัยใด ๆ เพิ่มเติม"

ที่อยู่บนหน้าหนึ่งของคำแนะนำ.

หน้าอื่นกล่าวนี้:

"คุณควรจะ การรักษาพยาบาล ทันที, ทั้งที่นี่หรือที่ใกล้ที่สุด แผนกฉุกเฉิน, IF ANY OF THE FOLLOWING OCCURS:

  • Loss of bowel or bladder control (you soil of wet yourself).
  • Weakness of inability to walk or user your leg(s) or arm(s).
  • Pain not relieved by pain medication.
  • Fever (temperature over 100.5 F) or shaking chills.
  • Severe pain that settles over one particular vertebrae (bone) in your back."

I laughed when I read these! Well as much as one can laugh while in the worst pain I've ever felt. I already had most of these return or get immediate attention symptoms!! The woman said that these were just generic discharge instructions for herniated discs and not specific to me.

Most medical literature states that decompressive surgery must be done within 24-48 hours or the outcome is far worse. Once those 48 hours are gone, you're pretty well going to wind up disabled for the rest of your life. ดังนั้นวรรณกรรมกล่าวว่า. ผมสามารถบอกคุณได้ในขณะนี้ว่าจะไม่เสมอกรณีที่เป็นฉันพิสูจน์, แต่ที่เป็นเรื่องอื่น.

วรรณกรรมทางการแพทย์อื่น ๆ กล่าวว่าการผ่าตัดจะต้องทำภายใน 6-12 ชั่วโมงที่จะทำให้เกิดผล. การศึกษาอื่น ๆ ยังคงพูดได้ว่าเวลาในการผ่าตัดไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผล. ทำไมความแตกต่างดังกล่าว? cauda equina ซินโดรมเป็นของหายาก. ไม่มีใครรู้ว่าวิธีการที่หายาก, แต่การวิจัยของฉันประมาณการที่มีอยู่จะระบุไม่เกินไม่กี่ร้อยรายใหม่ปีในสหรัฐฯ.

ในท้ายที่สุดมันต้องใช้เวลา 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาสำหรับการผ่าตัดของฉันที่จะดำเนินการ. การผ่าตัดที่โรงพยาบาลริเวอร์ไซด์เมธในโคลัมบัส, OH ไปได้ด้วยดี, ฉันเดินผ่านเฉียบพลัน Rehab มีเวลาหนึ่งสัปดาห์หลังการผ่าตัด. จากนั้นผมก็เดินผ่าน 15 ครั้งกายภาพบำบัดที่ Novacare ในเวสต์, OH. ผลของฉันที่ฉันมีบางความรู้สึกปกติอีกครั้งในบริเวณเอวของฉันบ้างในต้นขาของฉันและหน้าแข้งของฉัน. ฉันมีความรู้สึกเสียวซ่าเจ็บปวดในส่วนอื่น ๆ ของต้นขาของฉันและเท้าของฉัน. น่องของฉันส่วนใหญ่จะเป็นชาเว้นแต่เมื่อกด - แล้วผมสามารถบอกขากล้ามเนื้อจะแคบขึ้น, แต่ส่วนที่ดีก็คือว่าผมไม่สามารถรู้สึกปวด. ฉันทำเหยียดหลายครั้งต่อวันสำหรับน่องและ hamstrings. ผมใช้วิสัยทัศน์เพื่อความสมดุลและความอ่อนแอขาได้ลดลง, นั่นคือ. ความแข็งแรงได้กลับ, ไปยังจุดที่ฉันสามารถเดินประมาณ 500 ฟุตที่มีอ้อยและเกี่ยวกับ 125 ฟุตไม่มีใครช่วยเหลือ. ลำไส้และกระเพาะปัสสาวะทำงานคือการที่พวกเขาทำงาน, ฉันเพียงแค่ไม่สามารถควบคุมพวกเขาหรือบอกเมื่อฉันต้องไป - ฉันได้รับความผิด. ฉันพยายามที่จะไปในเวลาปกติเพื่อหลีกเลี่ยงความประหลาดใจและผมสามารถบอกได้มากที่สุดของเวลาเมื่อกระเพาะปัสสาวะของฉันจะได้รับใกล้กับจุดรั่วไหล. ฉันจะได้รับหนึ่งหรือสองนาทีของคำเตือนเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของลำไส้มากที่สุดของเวลา, แต่ฉันไม่รู้สึกว่าพวกเขาโดยทั่วไป.

กล่าวอีกนัยหนึ่ง, การผ่าตัดล่าช้าของฉันควรจะทิ้งฉันคนพิการ, นอนอยู่บนเตียง, cathing ตัวเอง, และยาแก้ปวด. ผมทำงานเต็มเวลา, am ผู้ป่วยในระยะทางสั้น ๆ ไม่จำเป็นต้อง cathing, และ am on อ่อน, ไม่ใช่ยาเสพติดบรรเทาอาการปวด. ย่นย่อ, กู้คืนของฉันได้รับที่ดี. หนึ่งที่ดีที่สุด. อย่างไรก็ตาม, ฉันยังคงมีชีวิตอยู่ในชีวิตประจำวันเป็นความท้าทายทางกายภาพและการต่อสู้. ว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง, แต่ก็ไม่เป็นไร (เรื่องของเรื่องอื่น) ฉันไม่มากของสงสัยถ้าฉันจะได้รับกลับมาเป็นปกติ, หรือเกือบปกติ, ฉันได้รับการผ่าตัดได้อย่างรวดเร็ว, ภายใน 48 ชั่วโมง. รู้สึกว่าการดูแลที่ฉันได้รับจากแพทย์ ER ถูกละเลย, ผมเอาทุกอย่างเพื่อโคลัมบัส, ทนายความ OH. เขาเรียกว่าทนายความอื่นในคลีฟแลนด์, OH สำหรับความเห็นที่สอง.

พวกเขาทั้งสองเห็นพ้องกันว่าการทุจริตต่อหน้าที่มีความมุ่งมั่น, ที่แพทย์ฉุกเฉิน "ปล่อยลูกบอล" เป็นหนึ่งในทนายความวางไว้. อย่างไรก็ตาม, เนื่องจากมาตรฐานสำหรับการเรียกร้องการทุจริตต่อหน้าที่ในโอไฮโอ, ทนายความทั้งสองรู้สึกว่าสามารถพิสูจน์ได้ว่าความประมาทของแพทย์ผลกระทบอย่างมากผลของฉัน (ของฉันจริงๆดีกว่าที่คาดการณ์โดยผลข้อเท็จจริง) จะเป็นความท้าทายที่ผ่านไม่ได้ในศาล. นับว่าเป็นส่วนหนึ่งที่จะผลักดันจำนวนเงินของการตั้งถิ่นฐานใด ๆ, และทำให้ค่าทนายความของ, ที่น่าทึ่งของฉัน, การกู้คืนความสุขทำให้ใฝ่หาการทุจริตต่อหน้าที่และความประมาทของแพทย์เอ่อไม่เป็นไปได้. ถ้าผมไม่ได้ผลักดันที่จะกู้คืน, ฉันจะได้รับการตั้งถิ่นฐานที่ดี ... ฉันจะใช้เวลากู้คืนของฉันได้ตลอดเวลา!

ดังนั้นสรุปก็คือว่ากฎหมายในรัฐโอไฮโอกล่าวว่าสิ่งที่ฉันเคยผ่าน, และจะไปผ่านส่วนที่เหลือของชีวิตของฉัน, จำนวนเงินที่จะไม่มีอะไร. ระบบกฎหมายของเราเป็นเช่นนั้นเพียงกรณีร่ำรวยจะไล่ตาม. และระบบการแพทย์ของเราไม่ได้ให้ความรู้แก่แพทย์, พยาบาล, และคนแรกที่ตอบอย่างเพียงพอหรือไม่ก็ให้พวกเขาปรับปรุง. มีแพทย์ ER ตระหนักว่าการเก็บรักษากระเพาะปัสสาวะและไม่เพียง แต่ไม่หยุดยั้งเป็นตัวบ่งชี้, เราจะได้รับทอง. ข้อมูลเกี่ยวกับการเก็บรักษาที่สามารถใช้ได้อย่างกว้างขวางบนอินเทอร์เน็ตและในวารสารทางการแพทย์.

ที่จะลดการวินิจฉัยที่ถูกต้องบนพื้นฐานของ 1 อาการไม่ได้เป็นสิ่งที่ฉันต้องการในแพทย์. ผมรู้สึกว่าความยุติธรรมมีการสูญเสียในนี้. อย่างไรก็ตาม, ฉันอยู่ที่ความสงบสุขกับเรื่องนี้เท่าที่ผมเกี่ยวข้องในโพสต์นี้ - ชื่อบล็อกของฉันเปลี่ยน แต่ยังคงเกี่ยวกับ Cauda equina ซินโดรมและฉัน.

เพิ่มโดย Zemanta

ชื่อบล็อกการเปลี่ยนแปลง แต่ยังคงเกี่ยวกับ Cauda equina ซินโดรม & ฉัน

I have changed the title of my blog. Why? Not out of boredom or just liking change, much has happened since my last post. I'll soon post about it, but for now we can say that the Lord has changed my view of what has happened to me... and His immediate purposes behind it.

My faith has seen me through this "Battle" กับ cauda ม้าซินโดรม (งาน CES) thus far, but I had no idea where my faith journey was heading. Yes, I wondered why this had happened, what God wanted me to learn and how I should view it. We all know that bad things happen to good people and good things happen to bad people. We always want to know why and often the answer we get is that we may never know why in this lifetime so we just have to live with it. I've heard a lot over the years about people with terrible injuries and diseases "fighting" or "battling" those things which seek to either ruin or take their life. Friends and relatives have been touched by, and some lost to, injuries or disease. Now it is my turn.

What I came to realize is that I had stopped growing spiritually and I was barely being effective in God's Kingdom. God wanted so much more from me but I had succumbed to "The Rat Race" and devoted myself to my work. Don't get me wrong, work is important, but so much more had suffered. My relationship with my wife, my time and service to God and the joy was gone from my life. Through this time of a changed life, where the daily routine of getting up and going to work is a draining physical challenge for me, I've seen myself as battling CES as though my faith, grit and determination were being tested. While they were being tested, that wasn't all. My focus had been on recovering far more than the doctors and physical therapists ever thought I could, further than the medical research said I could. I was going to win my "Battle". I didn't, and don't, hold out the idea of a complete recovery but my goal has been to be able to walk without assistance again - a lofty goal for someone with CES.

It was my attitude that needed changing. I saw this as a challenge where my faith would see me through and coming out the other side of this I would give the credit to God. I would be a faithful soldier in His service. Nothing wrong with that, but... God wanted me. All of me. He has wanted all of me for a long time. I thought I had given myself to Him fully many years ago. He has used me in so many ways everywhere I've lived. But as I said, I had slowly slipped back in to taking His blessings and running with it for my own purposes without even considering His. My wife tried to help me see it, but I was too focused on my goal - which had been so out of reach and now, because of God's blessing, was within my grasp. My attitude had slowly changed and was no longer good. God's smackdown on me physically also affected me emotionally, mentally and spiritually as well. Eventually, everything was stripped away but the spiritual. I found that I had taken myself back from God and He was calling me to give myself completely to Him. Only this time, I understand there is much more depth in this commitment than I ever thought possible before.


In the Ohio derecho storms of June 29, 2012, we lost an old Ash tree that was 85 feet in length. Two men gave us a really good quote on cutting up the tree, removing the stump, and hauling it all away. They figured they could do it in 2 days, 6 hours a day . The stump was incredibly stubborn. Once they started on it, they found it had thick roots running out in all directions for many, many feet. It was too thick for their saws. They chopped at it with axes and worked 3 days from morning till dark. They even had another person come help. And still the stump remained. Finally they rented a stump grinder and did their best. That stump beat them badly for days. In the end, they accomplished what we needed leaving a small mound where the tree had been, อย่างไรก็ตาม, there are still roots under that mound. And they had spent over 40 hours on the project. Their quote earned them less than $6 per hour.

That's how it is when I first gave myself "fully" to God. I saw what looked like full commitment and made that commitment. Over time, there was more and more revealed but I had my goals and dreams too and there was no time, no room, for truly giving myself to God as fully as He wanted. In time, I took back what I had given Him. Suddenly, this year, God changed all of that. Stricken with an injury that would change the rest of my life, taking away many of the things I wanted to do and accomplish, I now had time for Him. I've learned that He wants all of me, and I've made that commitment to Him. ตอนนี้, whatever recovery I have is fine with me. Of course being who I am, I will still be pushing for the best results possible. As with many whom God used in the past, He has place His mark of ownership on me - my CES. It is a reminder of whose I am, whose strength I depend on, and who has complete control of my life. We are not to give God a little, or even a large, part in our lives. He wants our whole life to be a part of His. He wants to live out His life through us. That's what the Bible means when Paul wrote in the 8th Chapter of Romans that we who believe are being shaped and molded by God to be just like Jesus. Not just our character, but character drives motivation, and out of motivation comes actions. God uses the events in our lives to transform us (Romans 12), and He transforms us into people who think, act, speak, and love just like Jesus. Why? So He can reach people who don't know, or those who don't care about His love.

No wonder so many in America today don't want anything to do with Christianity or church - look at how we Christians live! That isn't God's plan. Time for me to get with the plan. And I no longer fight CES, but it is a mark of ownership on me and of my commitment to God. So it is now "ชีวิตของฉันกับ Cauda equina ซินโดรม" and thus the new name for my blog.


 

เพิ่มโดย Zemanta