CES | Buwan 8 may Cauda Equina Syndrome

ces awarenss wristbandKo 8th month with Cauda kabayo sindrom is in the books now and what a month! We moved back to our old house on Sep 6th and began the process of unpacking. Kinuha ko oras off mula sa Septiyembre 6 - 15 kaya maaaring ko ng tulong subaybayan ang paglipat (at marahil makatulong kahit kaunti.) We’ve been taking it slowly, metering our energy and pain levels out. My wife and I enjoyed our time together immensely. We did our devotional times together and then discussed it in depth, often spending an hour or more a day on it. We found out that there is a lot of truth in the statement, “The closer a couple gets to God, the closer they get to each other.” We had a great time of reconnecting in a relaxed atmosphere. We sure needed this time!

Just prior to the end of Month 7, I reached a low point in battling CES. The long days of physical challenge, the emotional toll, and the strain on my wife as well came to a head. I didn’t know it then, but God was preparing me for what was just days away. He broke me down completely as I spent several hours one night, sobbing and crying out to Him. I was looking for answers and understanding. Eventually, I was spent physically, emotionally, mentally and spiritually. Then there was nothing. No prompting, no comfort, no answers. I fell asleep.

Blessed be your nameImmediately upon waking the following morning, I knew God had answered. His peace was on me like never before and I felt His comfort wrapping me. Not a in a physical sense, but just knowing, throughout my being, that He had heard and was showing His love for me. It changed my outlook on life, my Cauda Equina Syndrome, and much more. I even changed the title of this blog. You can read more about it here - http://wp.me/p3A64Y-7V

During the study my wife and I were doing together after moving, each of us (separately) came to a realization that we had slowly taken back our lives from God and that He was calling us back to fully committing to Him. We explored the depth of that commitment because it was clear that it was far more than we had ever considered it to be. As we each pondered it that day, the Word sank in. That evening, I told my wife that I had decided to go all in – yielding my life to God for His purposes. She had made the same decision. We rejoiced together.

In Month 8, I also came to the end of the road for legal action regarding my Cauda Equina Syndrome. I had 2 separate law firms look at the case for a possible malpractice claim. Both attorneys say that without doubt there was medikal na pag-aabuso sa tungkulin committed on me. Gayunman, under Ohio law, the “value” of a medical malpractice case is determined by how much better your outcome would have been if the malpractice made a difference. I have been very blessed by the Lord in my recovery thus far. Most who are afflicted with Cauda Equina Syndrome are left mostly or totally disabled for the rest of their lives – dealing with pain, numbness/lack of feeling, bladder and bowel problems and sexual dysfunction.

I’ve pushed hard since my surgery, spending a week in Acute Rehab at the hospital then 2 months of outpatient Pisikal na Therapy. I’ve done my stretches and exercises faithfully. I willed myself back to work and worked through pain for several months. My recovery, by objective standards, has been remarkable. My prognosis at the time of the surgery was in the worst possible outcome category due to the malpractice and delay in diagnosing and treating the CES. God fooled them all. I still have all of the above problems, but they are quite manageable with proper treatment and sensible limitations on my activities. I’m in the top 5% of outcome possibilities. So you can see that had the malpractice not occurred, my actual outcome wouldn’t be much, if any, better than it has been. Legally, that means the malpractice didn’t matter. I will be dealing with these symptoms and restrictions for the rest of my life but because I am doing better than I should, it isn’t worth anything. You know what? I’ll take my recovery over having done poorly enough to have a good malpractice case – ANY DAY!!!

The week after my wife and I committing and yielding fully to the Lord was one of great spiritual attack upon us. Everything that could go wrong did, 10 times over it did. And then some! I’ve never seen anything like it in my 55 years. We were so overwhelmed with PROBLEMS that arose with everything, from fighting with an unscrupulous business, to insurance issues with health, home, life and auto insurances, to mail going missing (it took one important letter 20 days to make it 40 miles), pharmacy orders disappearing in transit (and unable to reach anyone in the company to fix it), to car problems, and much, much more!

At first, we fell back to our old ways and began to feel overwhelmed and angry. But God wasn’t going to let us go back to what we were. He showed us that it was a spiritual attack and calmed us with His comfort. You know what, He was right. None of it surprised Him, He has our lives so He can do whatever He wants with them, and the result was amazing. We put out a prayer request and many people from all over the country prayed. We were protected and the attacks ceased.

In the rest of Month 8, I’m now commuting 100 miles a day, round trip. I can make the trip in to work in just 45 minuto. Gayunman, the trip home takes about 65-75 minuto. In the old days (last month), I would have worked myself up in a tizzy with Road Rage in that time! Now, God is in control of when I get to work and when I get home. I just enjoy talking with Him and being courteous to the other drivers who are desperately frazzled. I used to pride myself on my “excellent” driving skills allowing me to move through traffic quicker than others. Now I drive to help others, even though they won’t often know it. And I get a much bigger charge out of the new way!

Charles Spurgeon (C.H. Spurgeon)
Charles Spurgeon (C.H. Spurgeon) (Credit Larawan: Wikipedia)

In summary, at the end of Month 8, life is good. It certainly isn’t what I would have designed or wanted from the individual aspects. But the whole of what God has made of my life and done in me with His relationship with me, is great! I love my wife more than I ever knew one could love. And the love for my Christian family has multiplied many times over. My life is now focused on how I can help others as I go through life knowing that God’s desire for me is to become, in words, mga pananaw, and actions, an extension of Jesus. When others interact with me, they must see Jesus and His love for them. This is what drives me now. It is what should drive all who call themselves Christians. Charles Spurgeon once said, Every Christian is either a missionary or an imposter.” Which are you?

Buwan 8 = more normal feeling, more changing of tingly not painful into tingly painful (this means movement towards normal feeling), and better bowel & bladder activity. I was told the nerves would regenerate for a year with most of the regeneration occurring in the first 6 months. I’d had no significant changes since Month 2. Maybe I was too busy labanan Cauda Equina Syndrome rather than living with it. I’m not going to say that this is a reward from God for yielding to Him because I don’t believe He operates that way. He loves us all and wants us all to trust in Jesus, first for salvation and secondly for life. All that He allows or causes in our lives are to bring us to those two goals – first to rely on Jesus’ death in our place as the only way we can have a right relationship with Him and live with Him in Heaven one day. Once we have done that, God focuses all of His resources towards us to make us into images of Jesus – we are molded to have kind and loving words like Jesus, have gracious and generous thoughts like Jesus, and not WWJD (What Would Jesus Do?) but WDJD – What Did Jesus Do? How did He act with love for others and for the Father? Not what we think He would act like regarding something today, instead acting out of His love in ALL things.

What a month! What a life! Thanks for reading, my family, my friends, and my extended family in His Spirit.

Pinahusay na sa pamamagitan ng Zemanta

Kawalan ng katarungan – Aking Cauda Equina Syndrome Legal Story

Malpractice - 165/365 Because ito ay bihirang, ang ilang mga nag-develop Cauda kabayo sindrom ay ang mga biktima ng medikal na pag-aabuso sa tungkulin. Hindi-maaasahang mga kuwento makapal, kasama ang ilang mga dokumentado mga, ng Ces na dinala sa o ginawa mas masahol pa sa pamamagitan ng pag-aabuso sa tungkulin. Given the laws covering malpractice in varying jurisdictions and the variability of each person's CES, Maaaring maging tiyak na walang kung umiiral na ang kaso o kung paano i-out ito. Ito ang aking kuwento. Ito ay nasuri sa pamamagitan ng 2 Ohio abogado na may karanasan sa Cauda Equina Syndrome kaso pag-aabuso sa tungkulin. You won't like what it says about our legislatures, legal na sistema, at ng edukasyon doktor kurso.

Aking Cauda Equina Syndrome Magsimula sa aking pinsala. Sa loob 10 oras ng simula ng aking mga sintomas Ces, Ako ay nasa isang Emergency Room sa Westerville, OH. Sa nakakagising sa umaga ng Pebrero 12, 2013, Nakita ko na hindi lamang ako nagkaroon ng malubhang bumalik at sciatic sakit ng gabi bago, ngunit ngayon ako ay manhid mula sa baywang pababa! Hindi ko magpawalang-bisa sa aking pantog o magkalat. Hindi ko ilipat ang aking mga paa up mga ito 3o pababa at walang pakiramdam sa aking mga paa at ankles, Hindi ko balansehin. Ito ang lahat ng mga klasikong sintomas ng Cauda Equina Syndrome. Sa kabutihang-palad nagkaroon kami ng wheelchair (at ang ilang mga pang-adultong diapers) at pagkatapos lamang 10 umaga, Dumating ako sa ER sa aking wheelchair.

Na namin sinabi na ito ER ay mabilis at mahusay na, at ito ay malapit sa opisina ng doktor na pinaghihinalaang Cauda Equina Syndrome at ipinadala sa amin sa isang ER (may mga tiyak na direksyon upang magkaroon ng isang MRI tapos na.) Agad na pagkadating sa ER, Ako ay may gulong sa isang kuwarto ng eksaminasyon at ilipat ko mula sa aking wheelchair sa talahanayan sa pagsusulit. Aking mahahalagang bahagi ng katawan ay kinuha at ang lalaki nars na nakatalaga sa akin ay dumating sa para sa unang pagtasa. He stood about 5' 4", tungkol sa 150 pounds, isang maayang. indibidwal na nagsimula pagtatanong tungkol sa aking mga sintomas. Sa aking pagbanggit Cauda Equina Syndrome, tinanong siya kung ako ay incontinent. Aniko, "Hindi. I can't go!" Pagkatapos ay tinanong niya ako upang tumayo. I told him I couldn't. Alam ko Gusto ko mahulog karapatan sa paglipas ng, not because my legs wouldn't support me but because I had no balance. At alam ko na ang kanyang maliit na frame ay nalulula ka sa aking 6 paa matangkad, 325 pound katawan. No way he can stop me from falling over if he doesn't prevent it to start with. Sinabi ko sa kanya upang, pa siya insisted. Ang mga resulta ay mahuhulaang. Sa nakatayo up, Ako kaagad nagsimulang Pagkiling (layo mula sa kanya, natural) at sa ibabaw ako nagpunta. Ang nars ay hindi na itigil ito. Ang ilunsad upuan sa harap ng isang nakapirming desk ay nasa linya sa aking mga paggalaw. Ako ay magagawang i-grab sa likod ng upuan at pati na ito na pinagsama sa desk, ito naka-lock in at ako ay magagawang upang ihinto ang aking mga tag-lagas. Muli tinanong niya ako kung ako ay incontinent. Tumugon ako bilang Mayroon akong bago. Iyon Napagpasyahan ng mga paunang pagsusulit.

Isang maikling habang mamaya ang nars ay dumating pabalik sa. Sinabi niya sa akin na ang ER doktor ay na-order ng MRI para sa akin. Ang MRI machine ay matatagpuan sa kabilang dulo ng Ohio Kalusugan Medikal Campus at hindi magkaroon ng isang pambungad para sa akin para sa halos 4 oras. Mayroon akong maghintay, sa na talahanayan pagsusulit, sa sakit, hanggang pagkatapos ay. Ang nars ay suriin sa akin ng dalawang beses, isang beses nagdudulot sa akin ng ilang mga pamalit na diapers bilang aking bahay-tubig ay kaya ganap na ito ay pagtulo (I still couldn't go!) Sa kabutihang palad, aking asawa ay may ilang mga meryenda sa kanyang pitaka o gusto ko pa nang walang pagkain para sa higit sa 10 oras sa araw na iyon - hindi maganda para sa isang may diabetes! Walang isa man nagtanong kung ako ay gutom, kahit na ako ay may sa paglipas ng panahon ng tanghalian. Sa paligid 2:15 p.m. dumating ang nars at kinuha ako sa MRI machine. Bilang may gulong namin sa, Maaari ko bang makita na ang mga machine ay isang mas lumang uri na noon ay napakaliit. Hindi ko naisip Gusto ko magkasya. Sinabi nila sa akin ang pagsubok ay tatagal ng tungkol sa 45 minuto at na kailangan ko upang hindi nagsasabi ng totoo bilang pa rin hangga't maaari (madaling gawin kapag-rate mo ang iyong mga sakit sa 10 at hindi ka medicated - HINDI). Ako ay ilagay sa machine at ako nag-akma, gayunman, bilang Sinubukan kong huminga,

The opening in a GE Signa MRI machine
Ang pagbubukas sa isang GE Signa MRI machine (Credit Larawan: Wikipedia)

Hindi ko lubos na palawakin ang aking dibdib upang kumuha sa isang hininga. Maaari akong makakuha ng hindi hihigit sa 1/2 isang hininga bago ang pagsisikip ng machine pumigil sa karagdagang pagpapalawak ng aking dibdib. Pagkatapos ng ilang bahagyang breaths, Alam ko na hindi ko maaaring huminga sa ganitong paraan para sa 45 minuto. Sinabi ko ito nang sa gayon at ako ay inalis mula sa machine - ito ay isang maliit lamang masyadong maliit. Bilang ako ay may gulong pabalik sa ER, ang nars Sinabi sa akin tungkol sa mas malaking machine at ang bukas MRI machine sa lugar. Sinabi niya, "Maaari naming kumuha ka sa isa sa mga. We'll see what we can do about that." Ako ay ibinalik sa talahanayan ng eksaminasyon upang maghintay. Isang kalahating oras ang pumasa sa mga walang-check sa akin. Pagkatapos ng ER doktor dumating. Sinabi niya sa akin na siya ay at na siya ay overseeing ang aking pag-aalaga. Pagkatapos ay tinanong niya ako nang dalawang beses kung ako ay incontinent. Muli kong tumugon sa, "Hindi incontinent, I can't go!" Pagkatapos ay sinabi niya, "HINDI mo na kailangang Cauda Equina Syndrome. Dahil kami ay isang Emergency Room at sa iyong kaso ay hindi lumilitaw, Hindi namin maaaring sumangguni ka sa isang autpeysiyent MRI pasilidad. I'm going to give you a prescription for Percocet and a referral to our group's back specialist, para sa unang magagamit na appointment. Maaari niyang mag-order ng MRI para sa iyo." Gamit na siya ay nawala.

Kaagad, ang isang tao ay dumating sa at sinabi sa aking asawa at ako na 2 higit pang mga tao ay darating sa, isa sa paglabas paper at isa pa upang wheel sa akin sa labas ng pasilidad. Tungkol sa 3:15, ang babae na may mga de-resetang at paglabas papel ay dumating sa. Sinabi ng paglabas papel ang dapat kong bumalik sa ER kung ang alinman sa aking mga sintomas Naging mas malala O kung binuo ko ang alinman sa mga sintomas:

"Tumaas na sakit, sakit ng tiyan, lagnat, kahirapan sa pagkontrol ng magbunot ng bituka / pantog, o anumang karagdagang mga alalahanin."

Iyon ay sa isang pahina ng mga tagubilin.

Nakasaad na ito sa isa pang pahina:

"Dapat kang humingi ng Pansin MEDIKAL Agad, MAN DITO O sa pinakamalapit na EMERGENCY kagawaran, KUNG ANG ANUMANG NG MGA SUMUSUNOD nangyayari:

  • Pagkawala ng magbunot ng bituka o pantog control (mo lupa ng basa ang iyong sarili).
  • Kahinaan ng kawalan ng kakayahan upang maglakad o gumagamit ang iyong binti(s) o braso(s).
  • Pananakit hindi hinalinhan sa pamamagitan ng sakit ng gamot.
  • Lagnat (temperatura ng ibabaw 100.5 F) o alog panginginig.
  • Malubhang sakit na settles mahigit sa isang partikular na vertebrae (buto) sa iyong likod."

Laughed ako kapag nabasa ko ang mga! Well as much as one can laugh while in the worst pain I've ever felt. Ako ay mayroon karamihan sa mga bumalik o makakuha ng agarang pansin sintomas!! Sinabi ng babae na ang mga nagawang lamang generic na paglabas tagubilin para sa herniated disc at hindi tukoy sa akin.

Karamihan sa mga estado medikal na literatura na decompressive surgery ay dapat gawin sa loob ng 24-48 oras o ang kinahinatnan ay malayo mas masahol pa. Sa sandaling mga 48 oras ay nawala, you're pretty well going to wind up disabled for the rest of your life. Kaya sinasabi ng literatura. I can tell you right now that that is not always the case as I'm living proof, ngunit na ay isa pang kuwento.

Sinasabi iba pang mga medikal na literatura na ang operasyon ay dapat gawin sa loob ng 6-12 oras upang epekto ang kinahinatnan. Still other studies say that time to surgery doesn't affect the outcome. Bakit tulad pagkakaiba-iba? Cauda Equina Syndrome ay bihirang. Alam nang eksakto kung paano bihirang Walang isa, ngunit ang aking pananaliksik ng mga magagamit na mga pagtatantya ay nagpapahiwatig ng hindi hihigit sa ilang daang mga bagong kaso ng isang taon sa US.

Ito ay kinuha sa huli 2 linggo para sa aking surgery upang maisagawa. Ang pagtitistis sa Riverside Methodist Hospital sa Columbus, OH nagpunta na rin, Nagpunta ako sa pamamagitan ng Talamak Rehab doon para sa isang linggo pagkatapos ng pagtitistis. Pagkatapos ay nagpunta ako sa pamamagitan ng 15 mga sesyon ng Pisikal na Therapy sa NovaCare sa Westerville, OH. Aking kinalabasan ay na mayroon akong muli sa ilang mga normal na pakiramdam sa aking baywang area medyo sa aking mga thighs at sa aking mga shins. Mayroon akong masakit na tingling sa iba pang mga bahagi ng aking thighs at sa aking mga paa. Aking mga binti ay halos manhid maliban kung pinindot sa - Pagkatapos ay maaari ko bang sabihin sa binti kalamnan ay cramped up, but the good part is that I can't feel the cramps. Gagawin ko ay umaabot ng ilang beses sa isang araw para sa mga binti at hamstrings. Gumagamit ako ng paningin para sa balanse at ang binti kahinaan ay pinaliit, ibig sabihin. lakas Nagbalik, sa punto kung saan maaari ba akong maglakad tungkol sa 500 paa na may baston at tungkol sa 125 paa walang tulong. Magbunot ng bituka at pantog gumaganang ay na gumana sila, I just can't control them or tell when I have to go - Nakakuha ako ng mga surpresa. Sinusubukan kong pumunta sa isang regular na iskedyul upang maiwasan ang mga surpresa at maaari ba akong sabihin sa karamihan sa mga oras na kapag ang aking bahay-tubig ay nakakakuha malapit sa pagtulo point. Nakakuha ako ng isa o dalawang minuto ng babala sa mga paggalaw magbunot ng bituka karamihan sa mga oras, but I don't generally feel them.

Sa ibang salita, Dapat ay naiwan sa akin ang aking maantala pagtitistis pinagana, sa kama, cathing aking sarili, at sa sakit killers. Nagtatrabaho ako full time, am ambulatory over short distances don't need cathing, at Kasama sa mild, di-gamot na pampamanhid sakit relievers. Sa maikling salita, ang aking pagbawi ay naging mahusay. Isa sa mga pinakamahusay na. Gayunman, Mayroon pa rin ako ng buhay ng mga araw-araw pagiging isang pisikal na hamon at pakikibaka. That won't change, but that's okay (paksa ng isa pang kuwento.) Ginawa ko ng maraming nagtataka kung Gusto ko nakuha bumalik sa normal, o halos normal, ay ako ay nagkaroon ng mabilis na pag-opera, sa loob 48 oras. Sinusuwerte na ang pag-aalaga Nakatanggap ako mula sa ER doktor ay walang ingat, Kinuha ko ang lahat sa isang Columbus, OH abugado. Tinatawag siya sa isa pang abogado sa Cleveland, OH para sa pangalawang opinyon.

Kapwa sila sumang-ayon na pag-aabuso sa tungkulin ay nakatuon, na ang ER doktor "Bumagsak ang bola" bilang isa sa mga abugado ilagay ito. Gayunman, dahil sa ang mga pamantayan para sa mga claim sa pag-aabuso sa tungkulin sa Ohio, both attorneys felt that proving that the doctor's negligence greatly affected my outcome (aking talagang mas mahusay kaysa sa hinulaang sa pamamagitan ng mga katotohanan kinalabasan) ay magiging isang hindi malulutas hamon sa hukuman. Dahil iyon ang bahagi na talagang humihimok ang dollar na halaga ng anumang pag-areglo, and thus the attorney's fees, ang aking mga kahanga-hangang, mapalad pagbawi ginagawang gawin ang pag-aabuso sa tungkulin at kapabayaan ng ER doktor hindi magagawa. Kung hindi ako ay hunhon upang mabawi ang, I could have gotten a nice settlement... I'll take my recovery anytime!

So the summary is that the laws in Ohio say that what I've been through, at pumunta sa pamamagitan ng natitirang bahagi ng aking buhay, mga halaga sa wala. Ang aming legal na sistema ay tulad na lamang pinakikinabangan ng mga kaso ay pursued. At ang aming system ng medikal ay hindi turuan ang mga doktor, nars, at unang tagatugon sapat hindi rin panatilihin ito update ang mga ito. Nagkaroon ng ER doktor na maisasakatuparan na pantog retention at hindi lamang kawalan ng pagpipigil ay isang tagapagpahiwatig, Gusto nakagawa kami ng golden. Ang impormasyon tungkol sa pagpapanatili ay malawak na magagamit sa internet at sa mga medikal na mga journal.

Upang diskwento ang tamang diagnosis sa batayan ng 1 sintomas ay hindi kung ano ang gusto ko sa isang doktor. Nararamdaman ko na ang katarungan ay nawala sa isang ito. Gayunman, Ako sa kapayapaan na may ito bilang nauugnay ko sa post na ito - Binago ang Aking Pamagat ng Blog ngunit pa rin Tungkol sa Cauda Equina Syndrome at sa Akin.

Pinahusay na sa pamamagitan ng Zemanta

Nabago ang pamagat ng blog ngunit tungkol pa rin Cauda Equina Syndrome & sa akin

Ako have changed the title of my blog. Why? Not out of boredom or just liking change, much has happened since my last post. I'll soon post about it, but for now we can say that the Lord has changed my view of what has happened to me... and His immediate purposes behind it.

My faith has seen me through this "Battle" with Cauda kabayo sindrom (CES) thus far, but I had no idea where my faith journey was heading. Yes, I wondered why this had happened, what God wanted me to learn and how I should view it. We all know that bad things happen to good people and good things happen to bad people. We always want to know why and often the answer we get is that we may never know why in this lifetime so we just have to live with it. I've heard a lot over the years about people with terrible injuries and diseases "labanan" o "battling" mga bagay na kung saan ay naghahanap upang alinman sanhi ng kapahamakan o tumagal ng kanilang buhay. Mga Kaibigan at kamag-anak ay na-baliw sa pamamagitan ng, at ang ilan ay nawala sa, pinsala o sakit. Ngayon ito ay ang aking pagliko.

What I came to realize is that I had stopped growing spiritually and I was barely being effective in God's Kingdom. Nais kaya marami pang iba Diyos mula sa akin ngunit ako ay succumbed sa "Ang gawaing walang bunga" at nakatuon ang aking sarili sa aking trabaho. Don't get me wrong, trabaho ay mahalaga, ngunit kaya marami pang iba ay pinagdudusahan. Aking relasyon sa aking asawa, ang aking oras at paglilingkod sa Diyos at ang kagalakan ay nawala mula sa aking buhay. Sa pamamagitan ng oras na ito ng isang nabagong buhay, kung saan ang araw-araw na gawain ng pagkuha ng up at pagpunta sa gumana ay isang draining pisikal na hamon para sa akin, I've seen myself as battling CES as though my faith, tigas ng loob at pagpapasiya ay sinusubok. Habang sila ay sinusubok, that wasn't all. Aking focus ay hindi naging sa pagbawi ngayon higit pa kaysa sa mga doktor at Physical Therapist kailanman naisip ng dati ko, karagdagang kaysa sa pananaliksik medikal na sinabi ng dati ko. Ako ay pagpunta sa manalo ang aking "Battle". I didn't, and don't, makatagal ang ideya ng isang kumpletong pagbawi ngunit ang aking layunin ay upang magawang maglakad muli nang walang tulong - isang matayog na layunin para sa isang tao na may CES.

Iyon ay ang aking mga saloobin na kailangan ng pagbabago. Nakita ko na ito bilang isang hamon kung saan ang aking pananampalataya ay makita sa akin sa pamamagitan at darating out ang iba pang mga bahagi ng ito Gusto ko ibigay ang credit sa Diyos. Gusto ko maging isang tapat na kawal sa Kanyang serbisyo. Walang mali sa na, but... Nais ako Diyos. Ang lahat ng akin. He has wanted all of me for a long time. I thought I had given myself to Him fully many years ago. He has used me in so many ways everywhere I've lived. But as I said, I had slowly slipped back in to taking His blessings and running with it for my own purposes without even considering His. My wife tried to help me see it, but I was too focused on my goal - which had been so out of reach and now, because of God's blessing, was within my grasp. My attitude had slowly changed and was no longer good. God's smackdown on me physically also affected me emotionally, mentally and spiritually as well. Eventually, everything was stripped away but the spiritual. I found that I had taken myself back from God and He was calling me to give myself completely to Him. Oras na ito lamang, Nauunawaan ko doon ay mas malalim na sa pangako kaysa kailanman ko naisip posible bago.


Sa Ohio derecho bagyo ng Hunyo 29, 2012, nawala kami ng isang lumang Abo tree na noon ay 85 talampakan ang haba. Ibinigay sa amin dalawang lalaking isang talagang magandang quote sa pagputol up ang tree, pag-aalis ng hindi makasagot, at hila ang lahat ng ito ang layo. Naisip nila na maaari nilang gawin ito sa 2 araw, 6 oras sa isang araw . Hindi makasagot ay hindi mapaniniwalaan o kapani-paniwala matigas ang kalooban. Sa sandaling sinimulan nila dito, nakita nila ito ay makapal Roots nauubusan sa lahat ng mga direksyon para sa maraming, maraming paa. Iyon ay masyadong makapal para sa kanilang mga saws. Tinadtad mga ito sa ito na may axes at nagtrabaho 3 araw mula umaga hanggang dark. Kahit na ang mga ito ay nagkaroon ng isa pang tao dumating sa tulong. At pa rin ang nanatiling hindi makasagot. Sa wakas rent nila ang isang hindi makasagot gilingan at ginawa ang kanilang pinakamahusay na. Hindi makasagot na matalo ang mga ito di-wastong para sa araw. Sa katapusan, they accomplished what we needed leaving a small mound where the tree had been, gayunman, there are still roots under that mound. And they had spent over 40 hours on the project. Their quote earned them less than $6 per hour.

That's how it is when I first gave myself "fully" to God. I saw what looked like full commitment and made that commitment. Over time, there was more and more revealed but I had my goals and dreams too and there was no time, no room, for truly giving myself to God as fully as He wanted. In time, I took back what I had given Him. Suddenly, this year, God changed all of that. Stricken with an injury that would change the rest of my life, taking away many of the things I wanted to do and accomplish, I now had time for Him. I've learned that He wants all of me, and I've made that commitment to Him. Now, whatever recovery I have is fine with me. Of course being who I am, I will still be pushing for the best results possible. As with many whom God used in the past, He has place His mark of ownership on me - my CES. It is a reminder of whose I am, whose strength I depend on, and who has complete control of my life. We are not to give God a little, or even a large, part in our lives. He wants our whole life to be a part of His. He wants to live out His life through us. That's what the Bible means when Paul wrote in the 8th Chapter of Romans that we who believe are being shaped and molded by God to be just like Jesus. Not just our character, but character drives motivation, and out of motivation comes actions. Diyos ay gumagamit ng mga kaganapan sa ating buhay upang ibahin ang anyo sa amin (Roma 12), at transforms niya sa amin sa mga tao na sa tingin, kumilos, magsalita, at pag-ibig tulad lamang ni Hesus. Why? So He can reach people who don't know, or those who don't care about His love.

No wonder so many in America today don't want anything to do with Christianity or church - tingnan natin kung paano mabuhay namin Kristiyano! That isn't God's plan. Oras para sa akin upang makakuha ng plano. At hindi na ako labanan ang CES, ngunit ito ay isang tanda ng pagmamay-ari sa akin at ng aking pangako sa Diyos. Kaya ito ay ngayon "Aking BUHAY may Cauda Equina Syndrome" at sa gayon ay ang bagong pangalan para sa aking blog.


 

Pinahusay na sa pamamagitan ng Zemanta