Update – 18 Ամիսներ առաջ… My Journey with Cauda Equina Syndrome Began

18 Ամիսներ առաջ ...

On Feb 11, 2013, Ես երբեք չեմ լսել Պոչը equine սինդրոմը (CES). That changed the next day. This very day, 18 ամիս առաջ, I awoke with no feeling below my waist. Something very wrong was going on with my body! I didn’t know it then, բայց ես սկսում ճանապարհը կոչվում ձիու պոչը կամ Syndrome.

On this blog I’ve chronicled the first year of that journey. I have been very blessed in my recovery, հատկապես հաշվի առնելով, որ այն տեւել է 14 days to have my decompression surgery and not having ANY feeling below my waist. I won’t cover the details of what has been written before, but this update gives a quick look at my progress since the one year mark.

Շատ Նյարդավիրաբույժներ եւ այլ բժիշկները ասում են, որ նյարդայնություն վերածնում միայն տեղի է ունենում 12 ամիս, իսկ ոմանք ասում են, 12 - 18 months is the time in which what healing will happen does happen. My physical therapist told me 18 - 24 ամիս. I don’t know if this is “frontline” info or whether she was just trying to motivate me further than I already was.

Ինձ համար, ամիս հետո իմ 1 ամյակի եղել դժվար, որոշ աննշան ռեգրեսիայի, բայց, I am still seeing spurts of significant regeneration taking place. I went through a period of frequent nerve pain in the top of my right foot. This seemed to be aggravated by my evening commute, որը սովորաբար շուրջ 1 ժամ 10 արձանագրություն. The last 10 - 15 րոպե քշել ես ստանում է «էլեկտրատեխնիկական շոկային» զգացումը այնքան ծանոթ, այլ մարմնի մասերի առաջ իմ վերականգնման.

These were so painful I almost became a dangerous driver. I fell back on my flight training skills – ABC – Aviate (Fly ինքնաթիռը, այս դեպքում, քշել մեքենան, որպեսզի համոզվեք, որ դուք չեք գործարկել մեջ որեւէ մեկի կամ ինչ - որ բան), Նավարկում (Չեն կորչում, եւ մեքենան դա նշանակում է, համոզվեք, որ դուք չեք կարոտում մի շրջադարձ, իսկ խելագար), Շփվեք (Օդում, մենք ուզում ստանալ օգնություն Կարգավորիչներ գետնին, մեքենան, this just means Comfort – try to find a position where the pain subsides. Those pains left me about a month ago. As they left, they presented me with a going away present of more feeling in my feet. I now only have impaired feeling in a ½ - ¾ դյույմ խումբը շուրջ իմ ոտքով, սկսած մոտ ½ դյույմ բարձր Bottoms է ոտքերի (իմ ոտք ունեցող մարդ բացի, քանի որ նրանք զգում որոշ ժամանակ.)

My legs have feeling back except for the backs of the legs and inner portion of the buttocks, but only the lower ½ of that and the corresponding front area. That too is a recent improvement. I am now able to walk without assistive device for over 100 ոտքերը, but my legs and hips are completely exhausted by the effort and are in moderate pain by the end. But I am improving, դանդաղ, բայց, անշուշտ,, Ես շարունակում է ամրապնդել եւ բարելավել.

I still cannot stand for more than 20 - 30 վայրկյան, nor sit for more than an hour without problems. This limits my ability to travel and is sorely missed (ոչ մի բառախաղ նախատեսված.) I keep pushing to improve. If I don’t, I won’t know how much I can improve. So I work full time, հետ 2 hours round trip commute time. And I walk whenever I can, to the point of not being able to any more. By the time I get home I am exhausted. I still have not had to have surgery on the torn tendon in my right foot.

Despite that, God has allowed me to lead small groups and classes at church. I am truly blessed. None of us who are afflicted with CES want to stay as we are. We learn to deal with the injury and we fight to overcome as much of its affects as possible. It is easy to look around, seeing people who do not appreciate the simple act of being able to walk. Or run. Or stand for a few minutes. Or travel 6 hours to visit with old friends or many other things. Looking at these will surely lead to defeat, ընկճվածություն, and a downward spiral. Look at what we can accomplish instead! Life is different, not over. It isn’t fair, but then we’ve known that for a long time. I choose to let my disability strengthen me, rather than define me. I challenge you to choose your goal and աշխատել դրա համար!