ชื่อบล็อกการเปลี่ยนแปลง แต่ยังคงเกี่ยวกับ Cauda equina ซินโดรม & ฉัน

I have changed the title of my blog. Why? Not out of boredom or just liking change, much has happened since my last post. I'll soon post about it, but for now we can say that the Lord has changed my view of what has happened to me... and His immediate purposes behind it.

My faith has seen me through this "Battle" กับ cauda ม้าซินโดรม (งาน CES) thus far, but I had no idea where my faith journey was heading. Yes, I wondered why this had happened, what God wanted me to learn and how I should view it. We all know that bad things happen to good people and good things happen to bad people. We always want to know why and often the answer we get is that we may never know why in this lifetime so we just have to live with it. I've heard a lot over the years about people with terrible injuries and diseases "fighting" or "battling" those things which seek to either ruin or take their life. Friends and relatives have been touched by, and some lost to, injuries or disease. Now it is my turn.

What I came to realize is that I had stopped growing spiritually and I was barely being effective in God's Kingdom. God wanted so much more from me but I had succumbed to "The Rat Race" and devoted myself to my work. Don't get me wrong, work is important, but so much more had suffered. My relationship with my wife, my time and service to God and the joy was gone from my life. Through this time of a changed life, where the daily routine of getting up and going to work is a draining physical challenge for me, I've seen myself as battling CES as though my faith, grit and determination were being tested. While they were being tested, that wasn't all. My focus had been on recovering far more than the doctors and physical therapists ever thought I could, further than the medical research said I could. I was going to win my "Battle". I didn't, and don't, hold out the idea of a complete recovery but my goal has been to be able to walk without assistance again - a lofty goal for someone with CES.

It was my attitude that needed changing. I saw this as a challenge where my faith would see me through and coming out the other side of this I would give the credit to God. I would be a faithful soldier in His service. Nothing wrong with that, but... God wanted me. All of me. He has wanted all of me for a long time. I thought I had given myself to Him fully many years ago. He has used me in so many ways everywhere I've lived. But as I said, I had slowly slipped back in to taking His blessings and running with it for my own purposes without even considering His. My wife tried to help me see it, but I was too focused on my goal - which had been so out of reach and now, because of God's blessing, was within my grasp. My attitude had slowly changed and was no longer good. God's smackdown on me physically also affected me emotionally, mentally and spiritually as well. Eventually, everything was stripped away but the spiritual. I found that I had taken myself back from God and He was calling me to give myself completely to Him. Only this time, I understand there is much more depth in this commitment than I ever thought possible before.

In the Ohio derecho storms of June 29, 2012, we lost an old Ash tree that was 85 feet in length. Two men gave us a really good quote on cutting up the tree, removing the stump, and hauling it all away. They figured they could do it in 2 days, 6 hours a day . The stump was incredibly stubborn. Once they started on it, they found it had thick roots running out in all directions for many, many feet. It was too thick for their saws. They chopped at it with axes and worked 3 days from morning till dark. They even had another person come help. And still the stump remained. Finally they rented a stump grinder and did their best. That stump beat them badly for days. In the end, they accomplished what we needed leaving a small mound where the tree had been, อย่างไรก็ตาม, there are still roots under that mound. And they had spent over 40 hours on the project. Their quote earned them less than $6 per hour.

That's how it is when I first gave myself "fully" to God. I saw what looked like full commitment and made that commitment. Over time, there was more and more revealed but I had my goals and dreams too and there was no time, no room, for truly giving myself to God as fully as He wanted. In time, I took back what I had given Him. Suddenly, this year, God changed all of that. Stricken with an injury that would change the rest of my life, taking away many of the things I wanted to do and accomplish, I now had time for Him. I've learned that He wants all of me, and I've made that commitment to Him. ตอนนี้, whatever recovery I have is fine with me. Of course being who I am, I will still be pushing for the best results possible. As with many whom God used in the past, He has place His mark of ownership on me - my CES. It is a reminder of whose I am, whose strength I depend on, and who has complete control of my life. We are not to give God a little, or even a large, part in our lives. He wants our whole life to be a part of His. He wants to live out His life through us. That's what the Bible means when Paul wrote in the 8th Chapter of Romans that we who believe are being shaped and molded by God to be just like Jesus. Not just our character, but character drives motivation, and out of motivation comes actions. God uses the events in our lives to transform us (Romans 12), and He transforms us into people who think, act, speak, and love just like Jesus. Why? So He can reach people who don't know, or those who don't care about His love.

No wonder so many in America today don't want anything to do with Christianity or church - look at how we Christians live! That isn't God's plan. Time for me to get with the plan. And I no longer fight CES, but it is a mark of ownership on me and of my commitment to God. So it is now "ชีวิตของฉันกับ Cauda equina ซินโดรม" and thus the new name for my blog.


เพิ่มโดย Zemanta


  1. […] I laughed when I read these! Well as much as one can laugh while in the worst pain I’ve ever felt. I already had most of these return or get immediate attention symptoms!! The woman said that these were just generic discharge instructions for herniated discs and not specific to me. Most medical literature states that decompressive surgery must be done within 24-48 hours or the outcome is far worse. Once those 48 hours are gone, you’re pretty well going to wind up disabled for the rest of your life. ดังนั้นวรรณกรรมกล่าวว่า. I can tell you right now that that is not always the case as I’m living proof, แต่ที่เป็นเรื่องอื่น. วรรณกรรมทางการแพทย์อื่น ๆ กล่าวว่าการผ่าตัดจะต้องทำภายใน 6-12 ชั่วโมงที่จะทำให้เกิดผล. Still other studies say that time to surgery doesn’t affect the outcome. ทำไมความแตกต่างดังกล่าว? cauda equina ซินโดรมเป็นของหายาก. ไม่มีใครรู้ว่าวิธีการที่หายาก, แต่การวิจัยของฉันประมาณการที่มีอยู่จะระบุไม่เกินไม่กี่ร้อยรายใหม่ปีในสหรัฐฯ. ในท้ายที่สุดมันต้องใช้เวลา 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาสำหรับการผ่าตัดของฉันที่จะดำเนินการ. การผ่าตัดที่โรงพยาบาลริเวอร์ไซด์เมธในโคลัมบัส, OH ไปได้ด้วยดี, ฉันเดินผ่านเฉียบพลัน Rehab มีเวลาหนึ่งสัปดาห์หลังการผ่าตัด. จากนั้นผมก็เดินผ่าน 15 ครั้งกายภาพบำบัดที่ Novacare ในเวสต์, OH. ผลของฉันที่ฉันมีบางความรู้สึกปกติอีกครั้งในบริเวณเอวของฉันบ้างในต้นขาของฉันและหน้าแข้งของฉัน. ฉันมีความรู้สึกเสียวซ่าเจ็บปวดในส่วนอื่น ๆ ของต้นขาของฉันและเท้าของฉัน. น่องของฉันส่วนใหญ่จะเป็นชาเว้นแต่เมื่อกด – แล้วผมสามารถบอกขากล้ามเนื้อจะแคบขึ้น, but the good part is that I can’t feel the cramps. ฉันทำเหยียดหลายครั้งต่อวันสำหรับน่องและ hamstrings. ผมใช้วิสัยทัศน์เพื่อความสมดุลและความอ่อนแอขาได้ลดลง, นั่นคือ. ความแข็งแรงได้กลับ, ไปยังจุดที่ฉันสามารถเดินประมาณ 500 ฟุตที่มีอ้อยและเกี่ยวกับ 125 ฟุตไม่มีใครช่วยเหลือ. ลำไส้และกระเพาะปัสสาวะทำงานคือการที่พวกเขาทำงาน, I just can’t control them or tell when I have to go – ฉันได้รับความผิด. ฉันพยายามที่จะไปในเวลาปกติเพื่อหลีกเลี่ยงความประหลาดใจและผมสามารถบอกได้มากที่สุดของเวลาเมื่อกระเพาะปัสสาวะของฉันจะได้รับใกล้กับจุดรั่วไหล. ฉันจะได้รับหนึ่งหรือสองนาทีของคำเตือนเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของลำไส้มากที่สุดของเวลา, but I don’t generally feel them. กล่าวอีกนัยหนึ่ง, การผ่าตัดล่าช้าของฉันควรจะทิ้งฉันคนพิการ, นอนอยู่บนเตียง, cathing ตัวเอง, และยาแก้ปวด. ผมทำงานเต็มเวลา, am ambulatory over short distances don’t need cathing, และ am on อ่อน, ไม่ใช่ยาเสพติดบรรเทาอาการปวด. ย่นย่อ, กู้คืนของฉันได้รับที่ดี. หนึ่งที่ดีที่สุด. อย่างไรก็ตาม, ฉันยังคงมีชีวิตอยู่ในชีวิตประจำวันเป็นความท้าทายทางกายภาพและการต่อสู้. That won’t change, but that’s okay (เรื่องของเรื่องอื่น) ฉันไม่มากของสงสัยถ้าฉันจะได้รับกลับมาเป็นปกติ, หรือเกือบปกติ, ฉันได้รับการผ่าตัดได้อย่างรวดเร็ว, ภายใน 48 ชั่วโมง. รู้สึกว่าการดูแลที่ฉันได้รับจากแพทย์ ER ถูกละเลย, ผมเอาทุกอย่างเพื่อโคลัมบัส, ทนายความ OH. เขาเรียกว่าทนายความอื่นในคลีฟแลนด์, OH สำหรับความเห็นที่สอง. พวกเขาทั้งสองเห็นพ้องกันว่าการทุจริตต่อหน้าที่มีความมุ่งมั่น, ที่แพทย์ฉุกเฉิน “ปล่อยลูกบอล” เป็นหนึ่งในทนายความวางไว้. อย่างไรก็ตาม, เนื่องจากมาตรฐานสำหรับการเรียกร้องการทุจริตต่อหน้าที่ในโอไฮโอ, both attorneys felt that proving that the doctor’s negligence greatly affected my outcome (ของฉันจริงๆดีกว่าที่คาดการณ์โดยผลข้อเท็จจริง) จะเป็นความท้าทายที่ผ่านไม่ได้ในศาล. นับว่าเป็นส่วนหนึ่งที่จะผลักดันจำนวนเงินของการตั้งถิ่นฐานใด ๆ, and thus the attorney’s fees, my remarkable recovery makes pursuing the malpractice and negligence of the ER doctor not feasible. So the summary is that the laws in Ohio say that what I’ve been through, และจะไปผ่านส่วนที่เหลือของชีวิตของฉัน, จำนวนเงินที่จะไม่มีอะไร. ระบบกฎหมายของเราเป็นเช่นนั้นเพียงกรณีร่ำรวยจะไล่ตาม. และระบบการแพทย์ของเราไม่ได้ให้ความรู้แก่แพทย์, พยาบาล, และคนแรกที่ตอบอย่างเพียงพอหรือไม่ก็ให้พวกเขาปรับปรุง. มีแพทย์ ER ตระหนักว่าการเก็บรักษากระเพาะปัสสาวะและไม่เพียง แต่ไม่หยุดยั้งเป็นตัวบ่งชี้, เราจะได้รับทอง. ข้อมูลเกี่ยวกับการเก็บรักษาที่สามารถใช้ได้อย่างกว้างขวางบนอินเทอร์เน็ตและในวารสารทางการแพทย์. ที่จะลดการวินิจฉัยที่ถูกต้องบนพื้นฐานของ 1 อาการไม่ได้เป็นสิ่งที่ฉันต้องการในแพทย์. ผมรู้สึกว่าความยุติธรรมมีการสูญเสียในนี้. อย่างไรก็ตาม, ฉันอยู่ที่ความสงบสุขกับเรื่องนี้เท่าที่ผมเกี่ยวข้องในโพสต์นี้ – ชื่อบล็อกของฉันเปลี่ยน แต่ยังคงเกี่ยวกับ Cauda equina ซินโดรมและฉัน. […]

%ง บล็อกเช่นนี้: